Prozaik, dramaturg, filozof i egzystencjalista (patrz hasło: egzystencjalizm). Wychował się
i wykształcił w Algierze (studiował filozofię). Będąc w trudnej sytuacji materialnej, uprawiał różne
zawody. W 1935 r. założył grupę teatralną, był reżyserem i aktorem. Ze względu na radykalne
poglądy musiał opuścić Algierię w 1940 r. Okupację spędził we Francji, gdzie działał w ruchu
oporu. Po wyzwoleniu pracował jako redaktor i publicysta. W 1957 r. otrzymał Nagrodę Nobla.
Zginął w wypadku samochodowym.
Twórczość:
Najważniejsze utwory literackie to: "Obcy" (1942), "Dżuma" (1947) i "Upadek" (1956). Dorobek
filozoficzny stanowią książki: "Mit syzyfa" (1942) oraz "Człowiek zbuntowany" (1952). Albert
Camus to pisarz i filozof, który widział absurdalność ludzkiej egzystencji, zaś bunt traktował jako
próbę przezwyciężenia absurdu.
Twórczość Alberta Camus, ilościowo skromna, wywarła duży wpływ na filozofię i literaturę XX w.
Camus nie uważał się za filozofa egzystencjalistycznego, nie zajmował się metafizycznymi
źródłami egzystencji i wolności. Rozpatrywał je na płaszczyźnie moralnej (jak w "Dżumie")
i uznawał potrzebę ładu i sprawiedliwości, określającej wobec absurdalnego wszechświata naturę
ludzką. Camus, pisarz należący do ruchu oporu, znalazł w walce podstawę działania, mającego
wartość nie tylko dla jednego człowieka, który chce ratować swe życie, ale dla wszystkich.
Bezsens i absurdalność świata sankcjonowały przemoc hitlerowską i inne totalitaryzmy, którym
Camus przeciwstawiał się przez całe życie. Obowiązkiem człowieka jest zatem tzw. heroizm
cywilny, walka z niesprawiedliwością i własną słabością, aktywna postawa wobec tego, co złe
w świecie.