Pisarz i publicysta. W latach 1912-18 studiował na uniwersytecie i w konserwatorium w Kijowie.
W latach 1919-20 pracował w redakcji "Zdroju", w 1920 r. współtworzył grupę poetycką
Skamander. W latach 1923-25 był sekretarzem M. Rataja (marszałka Sejmu RP), w latach
1932-36 pracował w służbie dyplomatycznej (m.in. w Kopenhadze). W latach 1945-46 był
redaktorem poznańskiego "Życia Literackiego", zaś w latach 1947-48 - redaktorem "Nowin
Literackich". Od 1955 r. pracował w miesięczniku "Twórczość". Przez wiele lat pełnił funkcje
prezesa Związku Literatów Polskich. Od 1950 był członkiem Światowej Rady Pokoju, w latach
1953-57 przewodniczącym Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju, a od 1952 r. posłem na sejm.
Twórczość:
Twórczość Iwaszkiewicza wyrosła w klimacie i kręgu problematyki późnego modernizmu,
przechodząc w poezji od ironicznych stylizacji ("Oktostychy" 1919), poprzez ekspresjonistyczny
witalizm (zbiór "Dionizje" 1922) do postawy klasycyzującej (zbiory "Powrót do Europy" 1931,
"Lato" 1932-33, "Inne życie" 1938, "Warkocz jesieni..." (1954), "Xenie i elegie" 1970),
wzbogaconej elementami humanistycznymi i patriotycznej moralistyki (m.in. w zbiorze "Ody
olimpijskie" 1948), a w prozie - do swoiście ukształtowanego realizmu, łączącego
przedmiotowość opisu z elementami symbolizmu i liryzmem narracji. W problematyce utworów
- ewolucja od przekonania o tragicznej daremności ludzkich dążeń i uczuć, niweczonych przez
upływ czasu (opowiadanie "Panny z Wilka" 1933), sprzeczność między zasadami moralnymi
i właściwościami psychiki a koniecznościami zamierzonego czynu (powieść historyczna
o Henryku Sandomierskim "Czerwone tarcze" 1934), irracjonalny los (opowiadanie "Matka Joanna
od Aniołów" 1946, film J. Kawalerowicza 1961), czy obojętność i okrucieństwo historii
(opowiadanie "Bitwa na równinie Sedgemoor" 1946) do sceptycznej aprobaty ludzkiego losu
i wiary w możliwość utrzymania ładu moralnego. Najpełniejszy wyraz tej postawy w powieści
"Sława i chwała" (t. 1-3 1956-62) ukazującej epicki obraz dziejów różnych środowisk
społeczeństwa polskiego (zwłaszcza inteligenckich i artystycznych) w okresie lat 1914-45.
Ponadto w dorobku Iwaszkiewicza są m.in. dramaty ("Lato w Nohant" 1937, "Maskarada" 1939,
"Wesele pana Balzaka" 1959), szkice i eseje biograficzne o tematyce muzycznej ("Spotkania
z Szymanowskim" 1947, "Chopin" 1955), wrażenia z podróży ("Książka o Sycylii" 1956,
"Gniazdo łabędzi" 1962 - o Danii), felietony literackie ("Rozmowy o książkach" 1961),
wspomnienia, przekłady; "Opowiadania" (t. 1-2 1954), "Dzieła" (t. 1-10 1958-59). Nagrody
państwowe: 1952 r., 1954 r., 1970 r.; nagroda Min. Kultury i Sztuki 1963 .r; 1971 r. doctor h.c.
Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1972 r. Iwaszkiewicz był członkiem Serbskiej Akademii Nauki
i Sztuki.