Prozaik i publicysta. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas
okupacji brał udział w konspiracyjnym życiu kulturalnym. Spodziewano się, że pisarz zwiąże się
z nurtem katolickim, jednak po wojnie przeszedł do obozu lewicy marksistowskiej. Opublikował
wówczas m.in. książkę "Partia i twórczość pisarza" (1952). Rozczarowany praktyką polityczną
czasów stalinowskich przeszedł do obozu opozycji intelektualnej. Od 1976 r. członek KOR-u
i współredaktor wydawanego poza cenzurą pisma literackiego "Zapis".
Twórczość:
Jego powieści przetłumaczono na ok. 30 języków. Najciekawsze to: "Ład serca" (1938), "Popiół
i diament" (1948), "Ciemności kryją ziemię" (1957), "Bramy raju" (1960), "Idzie skacząc po
górach" (1963), "Apelacja" (Paryż 1968), "Miazga" (wydana poza cenzurą w 1979 r., druk 1981).
Twórczość Andrzejewskiego porusza ważne problemy moralne i polityczne, zwraca uwagę
skomplikowanym kształtem artystycznym. Wyraża dążenie współczesnego człowieka do
odnalezienia solidnego fundamentu postępowania, trwałego systemu wartości i wzorców. Jednak
większość tych poszukiwań ujawnia bezcelowość tych działań - idee okazują się złudne, pod
fasadą frazesów skrywają się antywartości, a walka o zyskanie moralnej pewności kończy się
klęską. Pisarz w ten sposób daje wyraz narastającemu kryzysowi kulturowemu XX w.,
niezależnie od tego, czy akcja toczy się w odległej przeszłości, czy współcześnie.
Bohaterowie Andrzejewskiego: Maciek Chełmicki ("Popiół i diament"), Wielki Inkwizytor
Torquemada ("Ciemności kryją ziemię") czy Jakub z Cloyes ("Bramy raju") to postacie, przed
którymi stoją wielkie zadania, wynikające z fanatyzmu bądź to ideologicznego, bądź też
religijnego. Jednak to, w co wierzą, okazuje się być kłamstwem lub złudą, a oni wierzyli, że
postępują tak, jak należy. Relatywizm wartości, niemożność odróżnienia dobra i zła to
podstawowe problemy poruszane w twórczości Andrzejewskiego. Napisana w latach 70. "Miazga"
jest literackim eksperymentem, związanym z nurtem postmodernizmu.