Józef Ignacy Kraszewski (pseud. Bolesławita) żył w latach 1812-1887.
Był powieściopisarzem, poetą, krytykiem literackim, publicystą,
dziennikarzem, działaczem społecznym i politycznym. Studiował
literaturę na Uniwersytecie Wileńskim. W 1830 r. został aresztowany
za udział w tajnym związku młodzieży. Zwolniono go w 1832 r. dzięki
staraniom rodziny. Gospodarował na Wołyniu. Tworzył powieści
i pisał artykuły do czasopism. W 1859 r. objął redakcję "Gazety
Codziennej" (później "Polskiej"). W 1863 r. wyjechał do Drezna. Do
kraju nadsyłał korespondencję, swoje książki, artykuły. Do 1876 r.
prowadził działalność polityczną, skierowaną przeciw konserwatys-
tom. Oskarżony o szpiegostwo, osadzony został w Magdeburgu.
Ostatnie lata życia spędził we Włoszech i Szwajcarii. Został pocho-
wany w grobach zasłużonych Na Skałce w Krakowie. W licznych
utworach zawarł obraz współczesnego mu społeczeństwa oraz
naszej narodowej przeszłości.
Twórczość:
W powieściopisarstwie Kraszewskiego wyróżnić można trzy okresy: młodzieńczy (1830-1838),
wołyńsko-warszawski (1838-1863) i okres drezdeński (od 1863 r.). Po cyklu powieści
współczesnych i ludowych ostatni okres twórczości obfitował w powieści historyczne, dotyczące
zarówno czasów starożytnych ("Rzym za Nerona"), XV wieku ("Krzyżacy 1410"), wieku XVIII
(trylogia saska oraz późniejsze "Saskie ostatki"), jak i innych, np. "Sto diabłów", "Macocha",
"Warszawa 1794". Był autorem około 400 dzieł.