Studiował architekturę i sztuki piękne w Krakowie. Pracował jako dziennikarz i satyryk,
współpracował z "Przekrojem", teatrem Bim-Bom w Gdańsku i krakowską Piwnicą pod Baranami.
W latach 1959-1963 mieszkał w Warszawie. Od 1963 r. przebywał za granicą (we Włoszech,
Francji, Meksyku), zaś w 1996 r. wrócił do kraju. Jego rysunki ukazują się na łamach "Gazety
Wyborczej". Protestował publicznie przeciwko interwencji w Czechosłowacji w 1968 r. i przeciwko
wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981 r.
Twórczość:
Najważniejsze utwory to opowiadania "Słoń" (1956), "Wesele w Atomicach" (1959), "Moniza
Clavier" (1967) oraz dramaty "Indyk" (1961), "Śmierć porucznika" (1963), "Tango" (1964),
"Emigranci" (1974). Mrożek jest mistrzem jednoaktówek, autorem cyklów rysunkowych "Polska
w obrazach" (1957) i "Przez okulary Sławomira Mrożka" (1968).
Droga Mrożka do literatury wiodła przez dziennikarstwo i twórczość satyryczną. To jeden
z największych szyderców w polskiej literaturze. Niezrównany obserwator i krytyk, mistrz
małych, błyskotliwych form literackich. Należy do autorów sztuk najczęściej inscenizowanych
w teatrze polskim i najbardziej znanych za granicą - wszystkie sztuki Mrożka były tłumaczone
i wystawiane poza Polską.
Swój specyficzny sposób widzenia paradoksów rzeczywistości ukazał w prowadzonej przez
siebie rubryce "Postępowiec" (w pismach "Od A-Z", "Dziennik Polski" i "Życie Literackie"),
a także w cyklach rysunków satyrycznych publikowanych w "Przekroju". Mrożek tropił
prowincjonalną świadomość zderzaną z cywilizacją europejską i fasadową ideologią
socjalistyczną. Szybko zyskał miano mistrza paradoksu, prześmiewcy, który tropem Witkacego
i Gombrowicza neguje narodową mitologię i ukazuje świat, który wypadł z formy.
Domeną Mrożka pozostaje dramaturgia, której ważnym elementem jest penetracja złogów
polskiej tradycji i rozrachunek z narodowymi kompleksami. Do tego cyklu należy "Indyk",
"Policja" oraz najwybitniejsze - "Tango".