Władysław Stanisław Reymont, właściwie W. Rejment, urodził się 7 maja 1867 r. we wsi Kobiele
Wielkie pod Radomskiem, zmarł 5 grudnia 1925 w Warszawie. Powieściopisarz, nowelista. Syn
wiejskiego organisty. Prawdopodobnie około 1888 roku przekształcił sobie nazwisko na Reymont,
tak bowiem od 1889 roku podpisywał listy. Wczesne dzieciństwo spędził w Tuszynie. Od 1880
roku związany z Warszawą, był uczniem krawieckim u swego szwagra, K. Jakimowicza; 1883
roku uzyskał jedyne znane świadectwo z III klasy Warszawskiej Szkoły
Niedzielno-Rzemieślniczej; 1884 r. zdobył stopień czeladnika. Od 1884 r. występował
w wędrownych grupach aktorskich pod pseudonimem Urbański. W 1888 r. podjął pracę na kolei
Warszawsko-Wiedeńskiej jako starszy robotnik (Rogów, Krosnowa, Lipce). Około 1890 r.
w Częstochowie nawiązał kontakty ze spirytystami, którzy wywarli silny wpływ na jego życie
psychiczne i twórczość.
W grudniu 1893 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie zajął się wyłącznie twórczością literacką.
W 1894 r. jako korespondent "Tygodnika Ilustrowanego" odbył pielgrzymkę na Jasną Górę,
związaną z setną rocznicą Insurekcji. Nowoczesny reportaż "Pielgrzymka do Jasnej Góry"
(1895), pierwszy tej miary w naszej literaturze, zdobył Reymontowi rozgłos i uznanie. W 1895
roku wyjechał z rodziną Jakimowiczów do Włoch. W 1896 roku przebywał w Łodzi, zbierając
materiały do "Ziemi obiecanej". Powieść ta podejmuje tematykę narodzin kapitalizmu łódzkiego,
wielkich majątków fabrykanckich, zbitych na krzywdzie i nędzy ludzkiej. "Ziemia obiecana"
maluje wielką panoramę Łodzi i jej mieszkańców w końcu XIX w, ukazuje mechanizmy
wczesnego kapitalizmu, najczęściej te negatymne: szybkie bogacenie się nielicznych kosztem
ubogich, kradzieże, afery, lichwę, obumieranie przyrody, upadek moralności, zachwianie gradacji
wartości. Reymont po pobycie w Łodzi odwiedził Berlin, Brukselę, Londyn. Podróżował wiele
i często zmieniał miejsca pobytu, w roku 1897 spędził dłuższy czas w Paryżu i u ojca
w Wolbórce. W 1900 r. w katastrofie kolejowej pod Warszawą uległ poważnej kontuzji, której
skutki odczuwał do końca życia. Otrzymane odszkodowanie (ok. 40 tys. rubli) polepszyło jednak
znacznie jego sytuację materialną.
W 1902 po poślubieniu Aurelii Szabłowskiej wyjechał do Francji, tam w Bretanii pracował nad
powieścią "Chłopi". Rewolucję 1905-06 przeżył głównie w Warszawie, znalazła ona odbicie w jego
twórczości. Również w latach I wojny światowej przebywał głównie w Warszawie, zajmując się
pracą literacką i uczestnicząc w działaniach komitetów społecznych i obywatelskich. W 1917
roku uzyskał nagrodę Polskiej Akademii Umiejętności za "Chłopów" i został prezesem Komitetu
Warszawskiej Kasy Przezorności i Pomocy dla Literatów i Dziennikarzy, poprzednika Związku
Pisarzy i Dziennikarzy, któremu także prezesował. Po odzyskaniu niepodległości dwukrotnie
(1919 i 1920) wyjeżdżał do środowisk polonijnych w Stanach Zjednoczonych. W 1920 r. zakupił
resztówkę Kołaczkowo w pobliżu Wrześni (obecnie muzeum Reymontowskie). Był jednym
z propagatorów powołania PAL. Reymont żywo interesował się filmem i jego możliwościami. Był
jednym z współtwórców pierwszej polskiej spółdzielni kinematograficznej. W 1924 r. otrzymał
Nagrodę Nobla za powieść "Chłopi". Po raz ostatni wystąpił publicznie 15 sierpnia 1925 roku na
uroczystości ludowej w Wierzchosławicach jako członek PSL Piast. Pochowany został na
cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Serce Reymonta wmurowano tamże w filarze kościoła
Św. Krzyża.