Należał do pokolenia Kolumbów. W czasie okupacji pracował fizycznie, ukończył tajny kurs
podchorążych, walczył w oddziałach partyzanckich AK (1943-1944). Po wojnie studiował historię
sztuki na UJ. Od 1968 r. mieszka we Wrocławiu. Otrzymał kilka nagród państwowych.
Twórczość:
W 1944 r. ogłosił powielony zbiorek poezji "Echa leśne" (pod pseudonimem Satyr). Pierwszy
duży zbiór poetycki - "Niepokój" (1947) - zwrócił uwagę krytyki odmiennością od poezji
okupacyjnej: złożyło się na to nie tylko "porażenie" wojną i śmiercią, próby wydobycia się
z obsesyjnych wspomnień i lęków, poczucie obcości wśród żywych, ale i nowy sposób
artykulacji poetyckiej: powściągliwej, wyzbytej metafory, wypowiedzianej poetyką "ściśniętego
gardła" i nową wersyfikacją.
Wierny tej poetyce pozostał Różewicz we kolejnych tomikach, wśród których znalazły się m.in.:
"Czerwona rękawiczka" (1948), "Równina" (1954), "Poemat otwarty" (1956), "Formy" (1958),
"Rozmowa z księciem" (1960), "Nic w płaszczu Prospera" (1962), "Twarz" (1964), "Płaskorzeźba"
(1991) i "Zawsze fragment *recycling" (1998). Warto zwrócić uwagę na obecność wielu motywów
sakralnych w tej poezji programowo ateizującej. Jest to sposób podejmowania problematyki
moralnej, zawsze obecnej w twórczości Różewicza.
W bogatej twórczości Różewicza trzeba wymienić dramaty: "Kartoteka" (1960), "Grupa
Laokoona" (wyst. 1962), "Świadkowie albo Nasza mała stabilizacja" (wyst. 1964), "Spaghetti
i miecz" (wyst. 1967), "Akt przerywany" (wyst. 1970), "Białe małżeństwo" (wyst. 1975), "Do
piachu" (wyst. 1979), "Pułapka" (wyst. 1984). W dramatopisarstwie Różewicza dużą rolę odgrywa
"Kartoteka" - dramat, w którym zawarta została nowa teoria teatru, obalająca większość zasad,
jakimi kierował się do tej pory teatr. Różewicz wprowadza bohatera, którym jest tzw. everyman,
człowiek znikąd, bez imienia i przynależności społecznej, patrzący z boku na przepływający nurt
życia, z którego zniknęły relacje przyczynowo-skutkowe i chronologia zdarzeń.
"Świadkowie albo nasza mała stabilizacja" (patrz hasło: nasza mała stabilizacja) to również
dramat nowoczesny, wychodzący naprzeciw nowym czasom, w których nastąpił kryzys kultury
- nie tylko w Polsce Ludowej, ale i w całej Europie. Ludzie przyzwyczaili się już do życia na
ruinach kultury, stali się obojętnymi świadkami ginących wartości: religijnych, moralnych,
estetycznych. Tytułowe sformułowanie sztuki Różewicza funkcjonowało jako obiegowe hasło,
przyjęło się też jako określenie polskiej kultury w latach 1956-70.
Twórczość prozatorska Różewicza to: "Wycieczka do muzeum" (1966), "Przygotowanie do
wieczoru autorskiego" (1971) oraz książka poświęcona koncepcji teatru współczesnego - "Teatr
niekonsekwencji" (1970).