Ukończył wydział filologii polskiej UAM. Jego debiut poetycki przypadł na 1965 r., a w 1968 r.
Barańczak stał się jednym z twórców pokolenia '68, czyli Nowej Fali. Należał do grona założycieli
Komitetu Obrony Robotników (KOR) i kwartalnika "Zapis", wydawanego w tzw. drugim
obiegu,czyli poza cenzurą, po 1976 r. W latach 1976-80 obowiązywał całkowity zakaz druku
utworów, a nawet nazwiska Barańczaka. W 1977 r. został dyscyplinarnie wydalony z pracy na
UAM, zaś w 1980 r. przyjęto go ponownie na dawne stanowisko w wyniku interwencji władz
solidarnościowych. Od 1981 r. przebywa w USA, gdzie jest wykładowcą literatury polskiej na
Uniwersytecie Harwarda. Jest redaktorem naczelnym wydawanego w Nowym Jorku "The Polish
Review" oraz współredaktorem paryskich "Zeszytów Literackich".
Twórczość:
Pierwszy, oficjalnie wydany w Polsce po 1972 r. wybór wierszy Barańczaka ("159 wierszy")
ukazał się w 1990 r. W bogatym dorobku twóczym tego pisarza znalazło się blisko 30 książek,
w tym 9 tomów poetyckich, m.in. "Jednym tchem" (1970), "Dziennik poranny" (1972), "Tryptyk
z betonu, zmęczenia i śniegu" (1980), "Widokówka z tego świata" (1990).
Poezja Barańczaka, jednego z twórców Nowej Fali, wyraża niechęć do zastanych konwencji
mowy lirycznej. Język staje się tu tematem poezji: wyrażenia językowe są stałymi motywami,
wplatane są fragmenty mowy standardowej - poeta czerpie inspiracje z publicystyki
peerelowskiej, prasy, mowy potocznej i urzędowej, ukazując w pełni ich zakłamanie
i stereotypowość (jednym z haseł marca '68 było: "prasa kłamie"). Tym samym Barańczak zbliża
się do poezji lingwistycznej. Jest on przekonany, że język jest nosicielem prawdy
o rzeczywistości: język jest metaforą życia.