Największy poeta włoski przełomu średniowiecza i renesansu. Całe życie związany z Florencją,
został z niej wygnany w 1302 r. i zaocznie skazany na śmierć. Początkowo uprawiał tzw. lirykę
prowansalską (wyidealizowana miłość do Beatrycze).
Tworzył w języku narodowym. Dziełem jego
życia jest "Boska komedia", rozpoczęta ok. 1307 r., a zakończona przed śmiercią (wyd. 1472).
Jest to obszerny poemat w stu pieśniach, podzielony na trzy części: Piekło, Czyściec, Raj.
Dante odbywa wędrówkę, prowadzony przez poetę rzymskiego Wergiliusza, potem przez
Beatrycze. Pomysł wędrówki po zaświatach, wymowa moralizatorska utworu są zgodne
z programem poezji średniowiecznej.
Jednocześnie jednak w utworze przejawia się
humanistyczna (patrz hasło: humanizm) wiara w człowieka, troska o jego ludzkie potrzeby
i prawo do szczęścia. Utwór został napisany po włosku, a nie po łacinie.