Komediopisarz epoki romantyzmu (patrz hasło: komedia).
Życiorys:
Urodził się w zubożałej rodzinie szlacheckiej, która dzięki gospodarności ojca wzbogaciła się
i uzyskała austriacki tytuł hrabiowski. Fredro kształcił się w domu. W 1809 r. na ochotnika
wstąpił do szeregów dowodzonych przez księcia Józefa Poniatowskiego i wziął udział w wyprawie
Napoleona na Moskwę. Za bohaterską postawę otrzymał krzyż Virtuti Militari oraz order Legii
Honorowej. Doświadczenia wojenne przedstawił w pamiętniku "Trzy po trzy" oraz kilku
komediach, m.in. w "Damach i huzarach". W 1828 r. Fredro poślubił Zofię Skarbkową.
W powstaniu listopadowym udziału nie wziął, ponieważ miał do niego stosunek niechętny.
Jednakże uczuciom patriotycznym dał wyraz w pracach Obywatelskiego Komitetu Pomocy dla
Powstania, który został utworzony we Lwowie. W latach 1832-1848 brał czynny udział w życiu
polityczno-społecznym Galicji, pełniąc liczne funkcje w reprezentacjach samorządowych
i rządowych, m.in. w Sejmie Stanowym.
Twórczość:
Fredro nie pisał regularnie: były okresy płodne i okresy milczenia. Najdłuższą przerwę
spowodowało poczucie rozminięcia się z romantyzmem emigracyjnym i ostra krytyka dzieł
pisarza przez romantyków. S. Goszczyński zarzucał pisarzowi kosmopolityzm i nie dopatrzył się
w jego twórczości ducha narodowego. W latach 1818-1835 powstały takie dzieła Fredry, jak "Pan
Geldhab", "Mąż i żona", "Cudzoziemczyzna", "Pan Jowialski", "Śluby panieńskie", "Zemsta",
"Dożywocie". W okresie milczenia Fredro pisał niewiele i nic nie publikował.
Drugi okres twórczy to lata 1855-1868. Powstają wówczas takie sztuki, jak "Wielki człowiek do
małych interesów", "Co tu kłopotu!", "Ożenić się nie mogę", "Rewolwer", "Godzien litości".
W utworach tych poeta położył nacisk na bogacenie się ludzi reprezentujących nowe społeczne
siły oraz zmienił technikę komponowania postaci. Fredro był także twórcą poematów, bajek
("Paweł i Gaweł", "Małpa w kąpieli"), opowiadań i aforyzmów.
Zmarł w okresie, gdy wyrosło nowe pokolenie, które mało go znało. Hołd jego talentowi oddali
jednak potomni. Sztuki Fredry, często wystawiane, zyskały dużą popularność. Prochy ich twórcy
spoczywają w kościele w Rudkach koło Lwowa, dawniej posiadłości Fredry.