Poeta, dramatopisarz. Studiował filologię angielską i klasyczną w Warszawie. Członek grupy
poetyckiej "Kwadryga", należał do cyganerii artystycznej (patrz hasło: bohema) i znany był ze
swego poczucia humoru. W 1930 r. ożenił się z Natalią Awałow - adresatką swoich wierszy
miłosnych. W 1939 r. zmobilizowany, dostał się do niewoli niemieckiej. W 1946 r. wrócił do kraju.
Podjął współpracę m.in. z "Przekrojem" i "Tygodnikiem Powszechnym" oraz kabaretem
krakowskim "Siedem kotów". W latach 50. krytykowany był za indywidualizm i brak
"zaangażowania społecznego". Zmarł w 1953 r.
Twórczość:
K.I. Gałczyński wydał m.in.: powieść poetycką "Porfirion Osiełek, czyli Klub Świętokradców"
(1929); poematy: "Koniec świata" (1929), "Bal u Salomona" (1931), "Ludowa zabawa. Komiczniak
poetycki" (1934), "Niobe" (1951), "Wit Stwosz" (1952); zbiory poetyckie: "Zaczarowana dorożka"
(1948), "Ślubne obrączki" (1948), "Wiersze liryczne" (1952).
Groteski liryczne i dramatyczne Gałczyńskiego ukazywały się w czasopismach, ale po ataku A.
Ważyka w 1950 r. przestano je drukować. W latach 1946-1953 powstaje "Zielona Gęś", poematy
"Niobe", "Wit Stwosz" oraz wiele wierszy lirycznych i okolicznościowych. Gałczyński to jedyny
kpiarz i "bluźnierca" w czasach socrealizmu. Gałczyński to poeta żywiołowy, o wielkiej łatwości
tworzenia sugestywnych obrazów poetyckich, często anarchicznych, a jeszcze częściej
o humorystycznym lub groteskowym wyrazie. Nei związany z żadną ze szkół poetyckich,
nawiązywał w twórczości do modelu artysty-cygana o młodopolskim rodowodzie, z drugiej zaś
strony do tradycji poety-humanisty, renesansowego rzemieślnika słowa.