Poeta, prozaik, publicysta, komediopisarz. Nazywany był "księciem poetów" i niewątpliwie był
najwybitniejszym poetą polskiego oświecenia.
Życiorys:
Urodził się w Dubiecku nad Sanem, w rodzinie szlacheckiej. Po ukończeniu kolegium jezuickiego
we Lwowie wstąpił do seminarium, a studia podjął w Rzymie. Po powrocie do kraju nawiązał
kontakt ze stolnikiem litewskim Stanisławem Augustem, przyszłym królem Polski. Po wstąpieniu
Stanisława Augusta na tron został jego kapelanem. W 1765 roku został współpracownikiem
"Monitora". Cały rocznik 1772 został zapełniony jego artykułami.
Rok później został mianowany biskupem warmińskim i przeniósł się z Warszawy do Heilsbergu
(Lidzbark Warmiński). Po pierwszym rozbiorze Polski, gdy Warmia przeszła pod panowanie
Prus, coraz rzadziej miał możliwość odwiedzania Warszawy, ale żywo interesował się
wszystkim, czym żyli Polacy. W czasie Sejmu Wielkiego należał do gorących zwolenników
obozu reform i z uznaniem powitał Konstytucję 3 maja. Po III rozbiorze Polski został mianowany
arcybiskupem gnieźnieńskim i przeniósł się do Skierniewic, rezydencji arcybiskupów. Umarł
w Berlinie.
Twórczość:
Jego twórczość jest bardzo różnorodna pod względem gatunkowym, jednak jej wspólnym
mianownikiem jest działalność dydaktyczna i moralizatorstwo. Krasicki kreuje wzory postaw
obywatelskich, moralnych, obyczajowych, znacznie częściej jednak i z większym zapałem
przedstawia antybohaterów (zwłaszcza w "Satyrach").
W jego dorobku literackim znajdują się m.in.:
- poematy heroikomiczne: "Myszeida" (1775), "Monachomachia" (1778),
"Antymonachomachia" (1780)
- bajki: "Bajki i przypowieści" (1779)
- powieści: "Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki" (1776), "Pan Podstoli"
(cz. I - 1778, cz. II - 1784, cz. III - 1803)
- epos "Wojna chocimska" (1780)
- encyklopedia pt. "Zbiór potrzebniejszych wiadomości" (1781)
- historia literatury powszechnej i polskiej "O rymotwórstwie i rymotwórcach"