Zygmunt Krasiński był wybitnym poetą, dramaturgiem, filozofem i epistolografem. Na życie poety
ogromny wpływ wywarł ojciec, hrabia Wincenty Krasiński, były generał napoleoński w służbie
carskiej. Zygmunt otrzymał solidne wykształcenie, głównie domowe. Wydział prawa Uniwersytetu
Warszawskiego opuścił w 1829 r. z powodu postawy kolegów, którzy go bojkotowali, ponieważ
nie uczestniczył w manifestacjach patriotycznych. Nie wiedząc, co wybrać - powinność
patriotyczną czy posłuszeństwo wobec ojca, zakazującego narażania się władzom - wyjechał do
Szwajcarii. Kontaktował się z Mickiewiczem. Zaprzyjaźnił z Anglikiem, Henrykiem Reeve'em,
z którym rozwinął bogatą korespondencję. W powstaniu listopadowym udziału nie wziął,
powstrzymany przez ojca. Wewnętrzną walkę między miłością synowską i posłuszeństwem
a miłością do ojczyzny i służbą dla niej wyraził w wielu utworach i listach do przyjaciół
i znajomych.
Twórczość:
Wątki autobiograficzne są m.in. obecne w "Nie-Boskiej komedii" (1835) i "Irydionie" (1836).
Konieczność przystosowania się do dominacji ojca w jego życiu zmusiła w końcu Krasińskiego
do sformułowania poglądów, według których wystąpienia zbrojne przeciw zaborcy potraktowane
zostały na pograniczu buntu przeciwko samej Opatrzności, która sama wybiera odpowiednie
chwile wyzwolenia narodów, oraz rewolucji będącej samym tylko anarchicznym burzeniem
dawnego porządku.
Większość życia spędził poeta we Włoszech i we Francji. Wiele razy przebywał w ośrodkach
kuracyjnych. Zdrowie miał wątłe, a złe samopoczucie pogłębiały częste interwencje ojca w jego
życie osobiste. Dla podtrzymania ciągłości rodu zmuszony został do poślubienia Elizy Branickiej,
dla której, mimo jej cnót, nie przerwał głośnego romansu z Delfiną Potocką, adresatką wielu jego
listów.
W publicystyce i korespondencji przedstawił swe poglądy filozoficzne, społeczne i nowe,
katastroficzne idee. Zaniepokojony sytuacją rewolucyjną, wydał w 1845 r. "Psalmy przyszłości".
W poemacie "Przedświt" zawarł koncepcję mesjanizmu narodowego, połączoną
z konserwatywną teorią społeczną, co doprowadziło go w końcu do potępienia zbrojnej walki
niepodległościowej.
W okresie romantyzmu Krasiński zyskał ogromną popularność, głównie dlatego, że błędnie
odczytywano jego utwory, uważając je za nawoływanie do walki o wolność ojczyzny. Po latach
twórczość ta zbladła nieco, ukazując kwiecisty, zużyty niekiedy styl i niepopularne poglądy.
Jedynymi utworami Krasińskiego, które oparły się upływowi czasu są wspomniane już dramaty
"Irydion" i Nie-Boska Komedia".
Po śmierci ciało poety złożono w rodzinnej Opinogórze koło Ciechanowa, gdzie obecnie znajduje
się Muzeum Romantyzmu.