Bolesław Leśmian (właśc. Lesman) - poeta, prozaik, eseista i tłumacz. Pochodził ze środowiska
spolszczonej inteligencji żydowskiej. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził na Ukrainie,
kształcił się w Kijowie, gdzie ukończył gimnazjum klasyczne i studia prawnicze. Był
współzałożycielem i reżyserem nowatorskiego Teatru Artystystycznego w Warszawie. W czasie
wojny mieszkał w Łodzi, gdzie był kierownikiem literackim Teatru Polskiego. W 1933 roku
wybrany został członkiem PAL, w 1935 przeniósł się do Warszawy i tu spędził ostatnie lata
życia.
Debiutował w 1897 r. Publikował na łamach "Życia" i później "Chimery". W okresie Młodej Polski
wydał tylko jeden tom poetycki "Sad rozstajny" (1912) i zbiory baśni w stylu orientalnym:
"Klechdy sezamowe" (1913), "Przygody Sindbada Żeglarza" (1913). Napisał ponadto w tym
czasie oparte na rodzimym folklorze "Klechdy polskie", wydane dopiero w latach pięćdziesiątych.
Duża część twórczości Leśmiana przypada na okres dwudziestolecia międzywojenego (zbiory:
"Łąka", "Napój cienisty", "Dziejba leśna").
Wczesna twórczość Leśmiana wyrasta z tradycji symbolizmu rosyjskiego, jednak od początku
można zaobserwować silne wpływy Bergsona i słabsze - Nietzschego. Echem fascynacji
bergsonizmem jest stosunek poety do natury, której nieodłączną częścią jest człowiek
zanurzony w pędzącym nurcie istnienia. Przyroda znajduje się w stanie ciągłego powstawania,
rodzenia się. Jedynie zaczerpnięta z filozofii Bergsona intuicja pozwala człowiekowi pojąć
dynamizm istnienia, zanurzyć się w nim.
2. Język:
Z tego poglądu wypływa dążenie do stworzenia odrębnego języka poetyckiego, wyrażającego
zmienność rzeczywistości. Poeta nadawał językowi muzyczną rytmiczność, odkrywał na nowo
znaczenia etymologiczne słów, tworzył neologizmy, przypominał wyrazy rzadkie lub zapomniane.
3. Tematyka:
W poezji Leśmiana wyróżniamy dwa zasadnicze typy utworów:
- wiersze opisujące w plastyczny sposób przyrodę i przeżycia ludzkie,
- utwory zawierające elementy baśniowej fantastyki.
Ulubione tematy:
- miłość (np. "W malinowym chruśniaku")
- śmierć (np. "Dziewczyna")
- wizja z zaświatów (np. "Urszula Kochanowska")
- baśniowość
- elementy ludowe (np. "Dusiołek").
4. Styl poetycki:
Cechy charakterystyczne poezji Leśmiana to: konkretność, wyrazista namacalność
obrazowanych zjawisk, pietyzm w ukazywaniu szczegółów, bogactwo wyobraźni, a także
sensualizm - odkrywanie świata wszystkimi zmysłami i wspomniane już neologizmy na pierwszy
rzut oka wyróżniające poezję Leśmiana. Był on przeciwnikiem poezji opisującej współczesność,
cywilizację, urbanistykę, jak to czynili np. skamandryci czy futuryści. W swojej liryce Leśmian
stosował tradycyjną wersyfikację (sylabotonizm, stała średniówka), wprowadzał rytmizację.