Uznany został za drugiego po Mickiewiczu wieszcza polskiego. Był twórcą nowoczesnego
dramatu polskiego, poetą, epistolografem, myślicielem. Jego filozofia genezyjska stanowiła
swoistą odmianę romantycznej historiozofii (filozofii dziejów).
Życiorys i twórczość:
Wzrastał w środowisku elity kulturalnej Krzemieńca i Wilna. Na Uniwersytecie Wileńskim
studiował prawo. W 1829 r. wyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako aplikant w Komisji
Rządowej Przychodów i Skarbu i w Biurze Dyplomatycznym Rządu Narodowego. W tym czasie
pisał wiersze patriotyczne ("Oda do wolności", "Hymn" i inne).
W 1831 r. wysłano go do Paryża z misją dyplomatyczną. W 1832 r. wydał w dwóch tomach
"Poezje", w których zamieścił powieści poetyckie: "Żmija", "Jan Bielecki", "Hugo", "Mnich",
"Arab", tragedie: "Mindowe", "Maria Stuart".
Pobyt w Genewie (1832-1834) i przeżycia z tego okresu utrwalił w poemacie "W Szwajcarii" oraz
w lirykach. W tym czasie powstały także dramaty: "Kordian", "Balladyna", "Horsztyński".
Słowacki podróżował do Włoch, potem był w Grecji, Egipcie i Palestynie. Wrażenia z wędrówek
zamknął w utworach: "Hymn o zachodzie słońca", "Podróż do Ziemii Świętej z Neapolu",
"Anhelli".
Od 1840 r. stale mieszkał w Paryżu. Słowacki jest autorem poematu dygresyjnego "Beniowski"
oraz 26 dramatów. Polemizował z Zygmuntem Krasińskim w utworze "Odpowiedź na 'Psalmy
przyszłości'", w których prymatowi arystokracji w rozwoju społecznym przeciwstawił rewolucyjną
postawę ludu. Przez całe życie polemizował z Mickiewiczem i rywalizował z nim o palmę
pierwszeństwa wśród poetów na emigracji. Większość jego utworów to reakcje na twórczość
wielkiego rodaka, np. tytuł "Kordian" to przekształcenie imienia Konrad z III cz. "Dziadów". Został
jednak przyćmiony przez sławę Mickiewicza, co stało się pośrednim powodem do zerwania
znajomości tych dwóch wielkich ludzi.
Słowacki zmarł w 1849 roku na gruźlicę. Jego prochy zostały przewiezione do Polski w 1927 r.
i złożone obok Mickiewicza na Wawelu.