Urodziła się 2 lipca 1923 roku w wielkopolskim Bninie, będącym dziś częścią Kornika. Od 1931
roku mieszka w Krakowie, gdzie w latach 1945-48 studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim
filologię polską i socjologię.
Jest laureatką takich nagród jak: Nagroda Polskiego PEN-Clubu, Nagrody Goethego, Nagrody
Herdera, ma także tytuł doktora honoris causa uniwersytetu w Poznaniu. 3 października 1996
roku Wisława Szymborska otrzymała Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za tom poetycki
Twórczość:
Debiutowała w marcu 1945 roku wierszem "Szukam słowa" w piśmie "Walka". Przez wiele lat, do
1981 roku, prowadziła dział poezji w krakowskim "Życiu Literackim". Tam też ukazywał się cykl
jej felietonów "Lektury nadobowiązkowe", wznowiony niedawno w dodatku "Gazeta Książki"
dziennika "Gazeta Wyborcza". Zbiór "Lektur nadobowiązkowych" ukazał się trzykrotnie w formie
książkowej. W latach 80., pod pseudonimem Stańczykówna, Wisława Szymborska pisała do
"Arki" i paryskiej "Kultury".
Szymborska należy do grona poetów klasycyzujących (patrz hasło: neoklasycyzm). Wydała 15
tomów poezji: "Dlaczego żyjemy" (1952, 1985), "Pytania zadawane sobie. Poezje" (1954),
"Wołanie do Yeti. Wiersze" (1957), "Sól" (1962), "Wiersze wybrane" (1967), "Poezje wybrane"
(1967), "Sto pociech" (1967), "Poezje" (1970), "Wszelki wypadek" (1972), "Wybór wierszy"
(1973), "Tarsjusz i inne wiersze" (1976), "Wielka liczba" (1977), "Poezje wybrane II" (1983),
"Ludzie na moście" (1986), "Koniec i początek" (1993). Tłumaczyła też francuską poezję
barokową.
Szymborska uprawia głównie lirykę osobistą refleksyjną o charakterze intelektualnym
i moralistycznym, skupioną wokół motywu sytuacji egzystencjalnej człowieka i stosunku
jednostki do historii, do wypracowanych przez wieki mitów kultury. Poetka, nie znajdując w pełni
zadowalających ją rozwiązań i dość sceptycznie zapatrując się na możliwości wyciągnięcia
"odpowiednich" nauk z doświadczeń przeszłości, nie popada jednak w skrajny pesymizm czy
relatywizm poznawczy. Bohater jej wierszy "żyje, więc się myli" - to punkt wyjścia postawy
Szymborskiej wobec świata i sztuki. W jej wierszach pełno jest melancholijnego i wisielczego
humoru, ironii, dowcipu i głębszego znaczeniowo żartu.
Człowiek w tych utworach to istota podległa prawom biologii i nieuchronnościom historii,
bezbronna i omylna, podlegająca wyobcowaniu i niespełnieniu, stale zagrożona w swych ludzkich
nadziejach, z trudem porozumiewająca się z innymi.
Te złożone filozoficznie i psychologicznie problemy poruszane są w poezji Szymborskiej z dużą
emocjonalną dyskrecją i dystansem myśliciela ironicznie pobłażliwego wobec człowieczych
słabości i urojeń. Lapidarność, kunsztowność i wdzięk metafor, łączących igraszki słowne
i dowcip z powagą, spowodowały wielką popularność czytelniczą w Polsce i kilkunastu krajach
świata, gdzie były tłumaczone, o czym najdobitniej świadczy fakt przyznania Szymborskiej
literackiej Nagrody Nobla w 1996 r.